Mijn mooiste boek van 2018

bosmeertje met sneeuw

Mijn mooiste boek van 2018!

 

Ik ben geraakt door een mooi en hartverscheurend boek: De keuze. De schrijfster, Edith Eger, nu 92 jaar en psychotherapeute, schrijft over haar tijd in Auschwitz. Edith Eger was zestien jaar oud toen ze in 1944 naar Auschwitz werd gedeporteerd. Haar ouders werden direct naar de gaskamer gestuurd. Haar onverschrokkenheid hielp haar en haar zusje te overleven, al waren ze nog maar nauwelijks in leven toen het kamp eindelijk werd bevrijd.

Het verhaal is zo boeiend en spannend dat ik zo graag verder wilde lezen. Maar soms moest ik even of langer stoppen omdat het zo verschrikkelijk indrukwekkend is. De verschrikking beroerd me tot tranen toe.

Na het kamp kan ze niet anders dan doorgaan met leven. Dat betekent zich richten op de toekomst en het verleden gaat op slot. Ze spreekt decennia lang niet over haar verleden. Gaandeweg haar leven komen de herinneringen aan die verschrikkelijke tijd naar boven. Ze komt telkens meer tot leven als ze weer een stapje doorleefd en doorvoeld heeft van die oude tijd. Ze zegt daarover: ‘Het heeft me jaren gekost om te begrijpen dat de pijn niet verdwijnt door ervoor weg te lopen. Dat het de pijn alleen maar erger maakt’.

Naast haar oorlogsherinneringen beschrijft Edith Eger ook de opmerkelijke verhalen van hen die zij sindsdien heeft geholpen. Ze doet uit de doeken hoe ze als psycholoog haar cliënten al jarenlang helpt om zich uit hun eigen gedachten te bevrijden, en hoe iedereen uiteindelijk voor vrijheid kan kiezen.

Dit is het andere aspect wat het boek voor mij zo mooi maakt. Hoe oude pijnlijke jeugdherinneringen die ooit weg zijn gestopt, naar boven komen, als de tijd rijp is en dan bevrijdend werken.

In mijn leven komen er soms pijnlijke herinneringen naar boven, die voorheen achter slot waren gestopt. Begrijpelijk ook dat ze een tijdje ‘onder water’ blijven. Tot de tijd rijp is en er voldoende veiligheid en ‘grond’ in je is om de ervaring op nieuwe bodem te ervaren. Bij mij betreft het telkens weer het verdriet van een eenzaam kind. Het toont zich vaak als pijn in mijn lichaam. Het kan beginnen met hoofdpijn en nek- en schouderpijn en buikpijn. Dan is het vast gaan zitten. Het is oefenen erbij stil te staan. Ik ga gemakkelijker er aan voorbij. Het er bij stilstaan gaat makkelijker als ik me een warme zachte, koesterende, accepterende omgeving voorstel. Dan komen er tranen. Dat maakt alles zachter. En dan verdwijnt de pijn en ervaar ik mezelf ruimerHet is ook behulpzaam om het te bekijken vanuit kind en ouder. Ik zie dat het een oud gevoel is van het kwetsbare, weerloze, eenzame kind in mij, dat geraakt is.

Het klinkt nu wat simpel en kort door de bocht want er is een neiging om er zomaar aan voorbij te gaan en te doen zoals ik altijd deed. En het doorleven is bevrijdend maar ook echt pijnlijk.