Blijven Ontdekken


Bij een avond familieopstellingen zag ik weer hoe wij mensen van alles verzinnen om een pijnlijk gevoel niet te hoeven ervaren. Zo gaat dat nu eenmaal bij mensen en onze automatische reacties. Het gaat er niet om of je automatisch reageert, want je doet het. Maar wanneer en hoe.
Ik werd herinnerd aan hoe ik een paar dagen daarvoor pijnlijk werd geraakt door een ontmoeting. De pijn van de eenzaamheid raakte me. Het overkwam me onverwacht en ik reageerde als vanzelf in mezelf met: ‘dit is zo akelig, dit moet opgelost worden’. En dan volgt de neiging ‘te gaan oplossen’ of ‘te gaan dragen’. Zo deed ik dat altijd, als kind waarschijnlijk al. Het voelt als een klem. Ik oefen – al jaren trouwens, want het blijft me gebeuren- in voelen en ervaren.
Hoe minder ik reageer (met oplossen of gaan dragen), hoe meer ik aanwezig blijf. Hoe meer ik mijn gevoel (hoe pijnlijk ook) neem en bij de ander laat wat van de ander is, hoe stiller en rustiger het wordt.
Ook in de opstelling werd het zo zichtbaar, dat naast het geploeter en het ervaren van het verdriet en de pijn, er zo’n rust en ruimte kwam.